(Over)bezorgd

maandag 8 september 2014 09:27:18 Europe/Berlin

De media laten ons dag na dag zien wat er mis kan gaan; verkeersongelukken, ontvoeringen, geweld. Natuurlijk bestaat er een kans dat er iets gebeurt, maar hoe groot is die kans? De bezorgdheid voor uw kind kan ook doorslaan. Ik herinner me uit de praktijk een gezin waarvan de dochter tot en met het eindexamen van de middelbare school elke dag naar school gebracht werd met de auto, omdat de ouders panisch waren dat het meisje iets zou overkomen. Het was slechts een afstand van ongeveer 1 kilometer door de bebouwde kom!

 

Uit eigen ervaring weet ik nog hoe bezorgd ik was toen mijn eigen dochter voor het eerst alleen naar de middelbare school moest fietsen. Maar moeten we werkelijk zo bang zijn voor het verkeer? Ik denk het niet. Uit de statistieken blijkt dat de verkeersveiligheid sterk is toegenomen. En laten we niet vergeten dat de kwaliteit van de  medische zorg na een ongeval aanzienlijk is verbeterd.

 

Waar komt die overbezorgdheid vandaan? Ik denk dat het ten dele komt doordat de gezinnen gemiddeld veel kleiner zijn dan vroeger en de ouders gemiddeld veel ouder zijn als hun eerste kind geboren wordt. Het krijgen van kinderen en hun opvoeding wordt steeds vaker tot in de details gepland en er wordt daarbij niets aan het toeval overgelaten. Niet buiten spelen, betekent ook minder risico lopen dat er iets mis gaat, wordt gedacht.

 

Misschien wilt u op mijn advies nog eens een heroverweging maken. Buiten spelen is immers goed voor de gezondheid, leuk en leerzaam. Met een klein beetje toezicht en duidelijke afspraken, kan uw kind vaak met een gerust hart buitenspelen. Mijn kleindochter van zes woont in een buurt waar niet heel veel verkeer is, waar de mensen uit de buurt weten dat er kinderen kunnen spelen en dus voorzichtig wordt gereden. Maar er is geen stoep of fietspad, en als ik dan zie hoe netjes ze langs de kant gaat fietsen als er verkeer aankomt, dan wordt mijn vertrouwen in haar weer eens bevestigd.

 

Kinderen worden geleidelijk aan steeds iets zelfstandiger. Aan u de taak uw kind stukje bij beetje los te laten, zodat het uiteindelijk op eigen benen kan staan. Zo hebben onze ouders en hun ouders het vroeger ook gedaan. En we zijn toch ook allemaal zelfstandige mensen geworden, die niet meer in alles geholpen of begeleid hoeven te worden?

Geplaatst in Kind door

Janneke Swart

Post Comments

Verstuur reactie




* Verplichte velden